Skip Ribbon Commands
Skip to main content
Navigate Up
Sign In
 

Instellingen voor wetenschappelijk onderwijs en onderzoek hebben de laatste jaren direct te maken gekregen met de ontwikkelingen in de ICT en het omgaan met de (pragmatische) consequenties daarvan. De verhouding tussen wetenschappers en de snelle en sterk vereenvoudigde mogelijkheden voor communicatie is dubbel. Enerzijds verschaft het hen de mogelijkheid om snel en efficiënt met vakgenoten wereldwijd te communiceren, informatie wereldwijd te raadplegen, te verzamelen en verspreiden. Tegelijkertijd is er behoefte aan ‘regelmechanismen’ om betrouwbare (wetenschappelijke) informatie te onderscheiden van grote hoeveelheden informele en commerciële informatie. Oplossingen voor een evenwichtige balans tussen openheid/vrije informatievoorziening enerzijds en garanties voor betrouwbare en kwalitatief hoogwaardige informatie anderzijds worden gezocht in de richting van afscherming via portals/gateways en communities. Informatievoorziening wordt daarbij gekoppeld aan een vorm van een ‘lidmaatschap’ waarmee de toegang tot die informatie is gereglementeerd.

In het concept van virtuele kenniscentra zoals dit door de UU is uitgewerkt, wordt gebruik gemaakt van een trapsgewijs opgebouwd systeem van portals.  De universiteitsbibliotheek wordt beschouwd als centrale portal. Toegang tot de wetenschappelijke bronnen, ook na het afstuderen, vormt de basis van het systeem. Men verkrijgt deze toegang als student en kan deze bij het afstuderen behouden in de vorm van het lidmaatschap van het virtuele kenniscentrum van het eigen vakgebied. Daadwerkelijke participatie in lopend onderzoek vormt de toegang tot een volgende trede in het systeem. Als deelnemer in onderzoek treft men een portal die is gestructureerd als een online digitale werkomgeving met functionaliteiten die nodig zijn om het proces van kenniscreatie actief te ondersteunen. De toegang tot een dergelijke omgeving (zogeheten collaboraty-repository) wordt bottom-up geregeld: de onderzoeksgroep zelf regelt de toegang. De verschillende rollen die men als lid van een virtueel kenniscentrum kan vervullen vertalen zich in een rechtenstructuur. Het gaat om leesrechten, schrijfrechten en rechten tot het samenstellen en uitgeven (editten) van informatie. In de praktijk ‘ziet’ een lid van een virtueel kenniscentrum juist die onderdelen waartoe hij/zij toegang heeft.

 


Kenniscentrum